W parę godzin-tysiąc lat




Spotkanie z kulturą starożytnego Egiptu odbyło się w Galerii Faras, jedynej w Europie i wyjątkowej w skali światowej ekspozycji zabytków kultury i sztuki nubijskiej z okresu chrześcijańskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie. Do zbiorów muzealnych trafiły one dzięki polskim archeologom uczestniczącym w latach 60-tych ubiegłego wieku w objętej patronatem UNESCO wielkiej międzynarodowej akcji ratowania pozostałości dawnych kultur Doliny Nilu. Dzięki pracom badawczym odkryto dobrze zachowane ruiny kościoła katedralnego z VIII wieku. Jesienią 2014 roku Galeria Faras została udostępniona widzom w nowej aranżacji, a bezcenne dzieła prezentowane są według nowego ,ciekawego dla odbiorcy scenariusza. W sali zaprojektowanej tak, by oddawała nastrój panujący w historycznym wnętrzu sakralnym, znajdują się malowidła rozmieszczone podobnie jak w faraskiej świątyni. Oglądając je, można posłuchać oryginalnych koptyjskich śpiewów liturgicznych. Dzięki multimediom wystawa jest naprawdę interesująca , a prezentowana w ramach ekspozycji cyfrowa rekonstrukcja wnętrza katedry w technologii 3D pozwoliła nam po raz pierwszy od ponad tysiąca lat wejść do nubijskiej świątyni. Drugie spotkanie odbyło się w salach Muzeum historii Żydów polskich. Odbyliśmy podróż przez tysiąc lat historii Żydów polskich – od średniowiecza do współczesności. Poznaliśmy odpowiedzi na pytania: kiedy Żydzi pojawili się w Polsce? W jaki sposób nasz kraj stał się centrum żydowskiej diaspory i domem największej społeczności żydowskiej na świecie? Jak przestał nim być i jak odradza się tu życie żydowskie? Wystawa składa się z ośmiu galerii, które opowiadają o kulturze i dziedzictwie polskich Żydów, z których czerpią Polska i świat. Wędrując po galeriach zobaczyliśmy kolejne etapy w ich historii: od legend o przybyciu Żydów na te ziemie, przez pierwsze ich osadnictwo, rozwój kultury, różnorodność społeczną, religijną i polityczną, burzliwe wydarzenia sprzed wieków i czas Zagłady, aż do współczesności. Dzięki temu, że wystawa ma charakter narracyjny, mogliśmy zanurzyć się w historii opowiadanej przez zabytkowe przedmioty, malowidła, instalacje interaktywne, rekonstrukcje i makiety, projekcje wideo, dŸwięki i teksty. Dzięki animacjom multimedialnym poznaliśmy żydowskich kupców, uczonych i artystów z danej epoki. Mogliśmy też zrekonstruować różne przejawy życia diaspory żydowskiej w Polsce, poznaliśmy los wyznawców judaizmu w okresie II RP oraz różne obrazy holocaustu i życia po wojnie w nowej rzeczywistości politycznej i ideologicznej.

Izabella Grzegorczyk i Katarzyna Smyk,2c